![8 tijdloze gastvrouwcadeaus die elk huis een upgrade geven](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
"Stel dat ik zou beginnen met te zeggen dat ik verliefd was geworden op een kleur", schrijft Maggie Nelson in de opening van 'Bluets', haar boeklange ode aan de kleur blauw. Aan de hand van een paar honderd vignetten verkent Nelson deze obsessie, waarbij ze de geschiedenis van blauw en haar eigen leven verweven, terwijl ze verschillende blues toeschrijft aan gevoelens, mensen en ervaringen. Het lezen van Nelsons relatie met kleur was de eerste keer dat ik echt nadacht over mijn eigen neiging om mezelf te omringen met lichtroze - in het bijzonder kan de schaduw het meest "blush" of "babyroze" worden genoemd.
Kinderen hebben favoriete kleuren, terwijl het lijkt alsof volwassenen voorwerpen of kleding moeten kiezen op basis van hun praktische waarde of hoe goed het past bij een andere neutrale kleur. Ik ben nooit uit een favoriete kleur gegroeid, maar de mijne is eigenlijk lila. Met babyroze wil ik meer in deze tint wegzinken alsof het een groot, warm bad van melkachtige verf is. Als ik dat zou kunnen, zou ik me nooit meer overweldigd, overstuur of gekwetst voelen - alsof al mijn problemen bruin, oranje en vuil groen zijn.
Baby roze spoelt alles voor mij weg.Ik ben autistisch, wat veel dingen betekent, zowel goed als slecht. Ik word heel gemakkelijk overweldigd. Geluiden, texturen, gevoelens, geuren, bezienswaardigheden, lichten en kleuren kunnen allemaal worden ervaren als luidruchtig tot een punt van pijn. Alles in mijn omgeving komt samen om een canvas van gevoelens te creëren, en hoe luider iets op die plek is, hoe meer ik een meltdown begin te naderen. Als ik niet kan reguleren wat ik voel, verlies ik het vermogen om te spreken en het vermogen om cognitief te functioneren. Om dit te voorkomen, zoek ik stille dingen op, zowel letterlijk als in termen van mijn andere zintuigen, van weinig licht en zachte katoenen kleding tot pastelkleuren.
Mijn huis is mijn veiligste plek, een ruimte die ik heb georkestreerd om zo stil mogelijk te zijn. Het is netjes, gevuld met dingen die ik rustgevend vind, en het allerbelangrijkste, het is veel tinten van baby roze. Meubilair is duur, maar alles wat ik me redelijkerwijs kan veroorloven om babyroze te zijn, is: vazen, kunst, kaarsen, speelgoed, mokken, plantenpotten, borden, een broodrooster, kussens, dekbedovertrekken, dekens, boeken. Naarmate ik ouder werd en de middelen kreeg om dit te doen, heb ik geïnvesteerd in grote roze stukken - laden, lampen, mijn bureau, mijn bureaustoel - en deze grotere stukken hebben mijn muren een licht roze tint gegeven. Het is ook niet alleen een roze fase. Hoe rozer mijn omgeving wordt, hoe zachter al het andere voor mij voelt. Ik begin en eindig mijn dag in een ruimte die zo roze is dat alles om me heen stil wordt. Zelfs als ik uren in een luide wereld moet doorbrengen, weet ik dat mijn roze plek thuis op me wacht.
Een tijdje, voordat ik begreep hoe mijn brein werkte, dacht ik dat ik misschien een groot roze moment had. Mensen zouden me complimenteren voor mijn "coördinatie" alsof het per ongeluk was; mijn lange, babyroze acrylnagels pasten bij mijn babyroze tennisrokje en babyroze Nike Air Max-sneakers. In sommige opzichten is het was dat zou gebeuren, voor zover het kiezen van een van mijn kleren betekende dat ik een kans van één op drie had om in de eerste plaats iets babyroze te grijpen. Zodra mensen mijn huis binnenlopen of het via videogesprekken zien, geven ze commentaar op hoeveel roze er is, alsof het niet helemaal opzettelijk was. Toen ik mijn hersenen beter begon te begrijpen, realiseerde ik me dat het uiterste van wat ik voel als ik naar baby kijk roze versus mijn afkeer van andere kleuren is niet zo eenvoudig als een favoriete kleur - het is een manier om met de wereld.
Autistisch zijn betekent vaak dingen schijnbaar willekeurig organiseren tussen wat 'goed' voelt en wat 'slecht' voelt, en dat kan voor iedereen met autisme anders zijn. Voor mij voelt wol goed en katoen niet. Vlees smaakt slecht; aardappelen zijn goed. Bruin voelt slecht, maar babyroze is heel erg goed. Dingen voelen onmiddellijk "goed" of "fout" op manieren die ik niet altijd kan uitspreken of lokaliseren, maar ik weet dat de "foute" dingen me vaak overweldigen, terwijl de "goede" me helpen me menselijk te voelen. Het ongemak dat ik voel wordt verzacht - klein gemaakt - door de 'juiste' dingen. Hoewel ik me een beetje dom voel, als een kieskeurig kind, weet ik dat deze keuzes mijn leven niet alleen gemakkelijker maar ook plezieriger maken. Een eten, kleur, film of plek hebben waardoor je je zo thuis voelt in jezelf dat al het andere vervaagt, is een heel goed gevoel.
Pink heeft vele levens gehad. Pink is al zo lang als ik me kan herinneren gendergebonden, de taak van alleen "girly" meisjes en gender-onthullende partijen, maar dat begint te veranderen. Meer recentelijk domineerde het 'millennial pink' van Glossier-producten en Airbnbs in een mate dat de meeste mensen het beu werden om het te zien. Zelfs als het roze worden van alles uitdooft, blijf ik de enige persoon die nog steeds alles koopt in een tint die dicht bij babyroze ligt. Mijn huis is babyroze, maar meer dan dat, babyroze is mijn thuis.