![Riskeer het niet: denk twee keer na voordat u vakantiefoto's online deelt](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
Het volledige verhaal van Grey Gardens is te zien in seizoen 2 van de spookhuispodcast van House Beautiful, Donker huis. Luister naar de afleveringen hier En hier.
Deze inhoud wordt geïmporteerd van derden. Mogelijk kunt u dezelfde inhoud in een ander formaat vinden, of kunt u meer informatie vinden op hun website.
Het verhaal van de iconische film van East Hampton Grijze tuinen landgoed is zowel fascinerend, mysterieus als huiveringwekkend. Oorspronkelijk gebouwd voor een erfgename van een krant, paste het landhuis aan de oceaan perfect tussen de andere grote huizen in de duurste postcode van het land. In de jaren zestig was het pand echter bijna een ruïne, overspoeld door wasberen, besmet met vlooien en bedekt met spinnenwebben. Hoewel het landgoed sindsdien is geweest prachtig gerestaureerdVolgens sommigen die daar hebben gewoond, is het huis zeker spookachtig.
"50 jaar lang kwamen mensen naar [Grey Gardens] en ze kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: dat het beslist een spookhuis was", vertelt de voormalige huiseigenaar Sally Quinn.
Donker huis podcast-presentatoren Hadley Mendelsohn en Alyssa Fiorentino. Naast dat Quinn ruim veertig jaar lang eigenaar was van het beruchte Hamptons-landgoed Gray Gardens, runde Quinn ook haar eigen landgoed Washington Post column over religie en heeft verschillende boeken geschreven. Maar misschien wel het meest intrigerende van al haar prestaties: Quinn is een zelfbenoemde paranormale heks. En ze is hier om te bevestigen dat het inderdaad spookt in Grey Gardens."Ik bedoel, wat zou mij doen zeggen: 'Dit is het mooiste huis dat ik ooit heb gezien', terwijl het een vuilnisbelt was? De vloer van de woonkamer was verzonken. En toen ik 'dink, dink, dink' op de piano deed, stortte de hele piano in", herinnert ze zich haar eerste bezoek aan het huis. 'De glazen veranda was volledig verbrijzeld en bedekt met wijnranken. Maar ik wist het gewoon. Soms heb ik die gevoelens: ik ben paranormaal begaafd."
Er zou inderdaad een behoorlijk visionair voor nodig zijn om verder te kijken dan de vervallen staat van Gray Gardens in 1979, toen Quinn het huis voor het eerst tegenkwam, dat beroemd werd gemaakt door de film uit 1975 Grijze tuinen, met in de hoofdrol de toenmalige eigenaren "Big" en "Little" Edie Bouvier Beale, tante en neef van Jacqueline Kennedy Onassis (je kunt meer lezen over de geschiedenis van het huis hier). Wat overtuigde haar ervan dat zij en haar familie niet alleen in huis waren?
"Het wordt achtervolgd door twee mensen: Anna Gilman Hill, de beroemde tuinman die lid was van de East Hampton Historical Society [en voormalig eigenaar]", zegt Quinn. ‘Af en toe voelde je haar gewoon door de bovenverdieping zweven, gewoon door de gang zweven. Ze droeg een lange rok en een tuinmansblouse met een sjaal om haar nek... Op een avond liep ze onze slaapkamer binnen en Ben ging rechtop in bed zitten en zei: 'Wat is dat?' En ik keek op en zag haar daar staan en ze bleef een paar minuten in de deuropening staan en toen verdwenen. Mijn zoon heeft haar een aantal keren gezien en een huishoudster die bij ons kwam logeren, vertrok de volgende ochtend omdat ze zo geschrokken was van de geest."
Een andere geest was minder gemakkelijk te benoemen, maar Quinns geld gaat naar een geheime minnaar van Little Edie, die ze 'The Sea Captain' noemt. Quinn vermoedt dat deze mysterieuze man haar Raponsje-stijl zou bezoeken via een ladder, zodat Big Edie niets te weten zou komen over hun afspraak. Haar theorie? ‘Ik denk dat hij van de ladder is gevallen en is omgekomen. Ik weet het niet zeker, maar je kon [iemand] 's nachts horen klonteren in de gele kamer die de oude slaapkamer van Little Edie was', vertelt ze en voegt eraan toe: 'Ik heb de mensen nooit verteld dat het huis spookte en vertelde hen nooit specifiek dat het in de gele kamer spookte, omdat sommige mensen gewoon te bang zouden worden." Een van die gasten was niemand minder dan de senator Barry uit Arizona. Goudwater.
Sally Quinn in 1973 toen ze mede-anker was voor CBS Morning News.
"Hij logeerde bij ons en mijn ouders waren er ook, dus ik zette hem in de gele logeerkamer", herinnert ze zich. "De volgende ochtend kwam ik naar beneden en Barry lag op de bank in de keuken, en ik zei: 'Wat doe jij hier?' Hij zei, 'Er zit daar verdomd een geest in die kamer en ik blijf daar niet nog een nacht doorbrengen.' Ik weet dus dat ik niet de enige ben die het zag geesten."
Als je echter een ongelovige bent, snapt ze het. "Wat kan ik je vertellen? Het enige wat ik je kan vertellen is dat ik dit zag, het was raar en onverklaarbaar."
Voordat de Bradlees en Quinns ooit een voet in Gray Gardens zetten, geloofden zowel Big als Little Edie, evenals hun uitgebreide huisgast en goede vriend Lois Wright, dat het er spookte. Tijdens een korte scène met archiefbeelden gemaakt door de gebroeders Maysles in de film van Lee Radziwill uit 2018 Die zomer, horen de Beales aan de telefoon praten met Lois, ruzie makend over een verschijning.
"Lois, lieverd, ik heb visueel contact gemaakt met iemand in moeders kamer", zegt Kleine Edie.
‘Ja, ik heb de sluier doorboord. Ik heb geen identificatie gemaakt, ik zag geen gelaatstrekken, geen gezicht, maar er waren hier geen werklieden. Het kan zijn dat we hier op zeer gevaarlijk terrein terechtkomen!"
"Je weet dat er maar één persoon is die ik hoop dat het was", vervolgt ze, verwijzend naar een voormalige minnaar, Julius A. "Kapitein" Krug, die onlangs was overleden.
De kijker kan ook de rotzooi op de achtergrond zien die het huis beroemd heeft gemaakt - en voor de meesten misschien enger dan het vooruitzicht van geesten, maar die in feite door beide Edies werd omarmd. In archiefbeelden maakt Little Edie opmerkingen over de verslechterde staat van het eens zo grote huis en legt uit: "Oh, moeder vindt het op deze manier artistiek, net als een huis van Frank Lloyd Wright. Houd je niet van de overwoekerde Louisiana Bayou-look?"
Als kunstenaar, handlezer en over het algemeen spirituele vrouw had Wright zelf een paar buitenaardse ervaringen thuis. Op haar allereerste nacht in het landhuis zei ze dat ze dacht dat ze een geest zag die ze herkende als de broer van Big Edie en de vader van Kennedy Onassis, "Black Jack" Vernou Bouvier. Eén doorgang naar binnen haar gepubliceerde logboek uit het jaar dat ze in Gray Gardens woonde, staat: "Ik heb de pagina in mijn logboek niet afgemaakt en daarom weet ik niet waarom ik het heb geschreven: 'Ik voelde een aanwezigheid in mijn kamer gisteravond.’ Misschien had ik er geen zin in om het te beschrijven.’ Een andere keer schrijft ze: ‘Een van de dieren maakte veel lawaai afgelopen nacht. Of waren het de dieren, omdat ik ze niet kon zien? In een verlaten kamer naast de mijne klonk het alsof een matras over de vloer werd geduwd en geschoven." De verlaten kamer was waarschijnlijk de Gele Kamer, gebaseerd op de indeling van het huis.
Wright vermeldde ook dat de Beale-vrouwen zich 's nachts vaak in hun kamer terugtrokken om zichzelf en hun vele katten te beschermen tegen 'geesten, ratten en hemel weet wat'. anders liep 's nachts door het huis." Misschien wel het meest opvallende is het volgende spookachtige verhaal: "Vanochtend verscheen er plotseling een grote plas urine op de vloer van het Oog Kamer. Ik hoorde het op de grond stromen en kon het ruiken. Ongetwijfeld een wasbeer op zolder. Ik keek naar het plafond en merkte dat het droog en schoon was – niets! Vreemd. Misschien een soort geest...' Waarom was ze dan niet bang? "Het was onmogelijk om je zorgen te maken, sommige geesten waren zo geruststellend", beweerde Lois. Maar toen ze ongeveer dertien maanden nadat ze daar was aangekomen en slechts een paar maanden voordat Big Edie overleed, het huis verliet, voelde ze een verandering.
Een late aanmelding voorafgaand aan haar vertrek luidt: "Misschien vertrek ik binnenkort. Er lijkt een verandering op te treden. Het huis wil iets." Een paar dagen later schrijft ze: "Ik heb het gevoel dat er een sterke stroming is, een stroom Het bewustzijn dat door het huis stroomt, beweegt mij snel en zachtjes uit de Oogkamer, alsof het mij een aanval doet gunst. Ik vroeg me af hoe de Beales met elkaar zouden opschieten. Binnen een paar weken wist ik het verschrikkelijke antwoord. Terwijl ik inpakte, besefte ik dat er een paar geesten met mij mee vertrokken, en daar was ik blij om."
Wright beweert ook Big Edie na haar dood in een visioen te hebben gezien. Nadat Little Edie het pand aan Quinn had verkocht, verscheen Wright in Gray Gardens om de boodschap aan Quinn door te geven en haar te waarschuwen dat Big Edie's geest zei dat ze toezicht zou houden op de renovaties en ervoor zou zorgen dat alles soepel zou verlopen, ondanks de vele uitdagingen die het project leek te bieden cadeau. Ze bleven inderdaad binnen het budget en waren eerder klaar dan voorspeld, waardoor Quinn ging geloven dat de geest van Big Edie over alles waakte. Wrights tweede boek is een memoires met de toepasselijke titel De geest van grijze tuinen.
Nog een beroemde regel in de film? Kleine Edie, terwijl zijn ogen langs de veranda schieten terwijl zomerse geluiden zoemen in het donker daarachter, fluistert lachend in de camera: 'Ik kan niet tegen een landhuis. In de eerste plaats maakt het mij vreselijk zenuwachtig. Ik ben doodsbang voor deuren, sloten, mensen die op de achtergrond rondlopen, onder de bomen, in de struiken. Ik ben absoluut doodsbang." Dus, waren het gewoon schaduwen die de vrouwen van Grey Gardens voor de gek hielden, of iets anders? Misschien zullen we het nooit zeker weten!
Meer weten over Grey Gardens? Luisteren naar deze aflevering van onze spookhuispodcastserie, Donker huis, voor exclusieve spookverhalen en inzichten in de meeslepende geschiedenis van het huis.
Bijdrager
Hadley Mendelsohn is de co-host en uitvoerend producent van de podcast Donker huis. Als ze niet bezig is met schrijven over interieurs, kun je haar tegenkomen in vintagewinkels, lezen, spookverhalen onderzoeken, of rondstruinen omdat ze waarschijnlijk haar bril weer kwijt is. Naast interieurontwerp schrijft ze over alles, van reizen tot entertainment, schoonheid en sociaal kwesties, relaties, mode, eten en bij zeer speciale gelegenheden, heksen, geesten en andere Halloween achtervolgt. Haar werk is ook gepubliceerd in MyDomaine, Who What Wear, Man Repeller, Matches Fashion, Byrdie en meer.