![Composiet werkbladen: Engineered Stone (kwarts) versus keukenbladen met massief oppervlak](/f/b34df6563b6bdfbba6180c4a2595a1c4.jpg?resize=480:*?width=100&height=100)
Ik deel mijn huis met mijn zus en mijn 93-jarige grootmoeder, die ik Nani noem. Elke dag, net nadat ze wordt wakker en voordat ze haar voeten op de grond zet, raakt Nani de grond aan met haar vingers en legt ze haar vingers op haar voorhoofd. Als ze later op de dag klaar is met haar dagelijkse gebed, loopt ze het huis uit naar een plek waar ze de zon kan zien, biedt haar water aan en vouwt eerbiedig haar handen.
Bijna alles wat ze doet in de loop van een normale dag is doordrenkt van eerbied en opmerkzaamheid. In de afgelopen tien jaar zijn de concepten van dankbaarheid en mindfulness zijn geworden populair bij millennials zoals ik - en toch is hier mijn grootmoeder, een levend, ademend voorbeeld van het al meer dan 80 jaar op haar persoonlijke manier beoefenen (zonder er ooit een punt van te maken).
Nani is bijna zes decennia ouder dan ik, dus er is natuurlijk een enorm verschil tussen haar levensstijl en de mijne. Tot voor kort was ik me niet bewust van de inspirerende dagelijkse praktijken van mijn Nani; het is alleen door de lockdowns van de afgelopen twee jaar dat ik haar van dichtbij heb kunnen observeren.
Ik heb gemerkt dat ze multitasking niet op prijs stelt en in plaats daarvan gelooft in het focussen op één taak tegelijk en deze zo goed mogelijk te doen. Ze spreekt ook voortdurend haar dankbaarheid uit. Nani zegt bedankt voordat ze de eerste hap van een maaltijd in haar mond stopt. En 's avonds, net als de zon ondergaat en de eerste lamp aangaat, vouwt ze haar handen weer in dankbaarheid om toegang te hebben tot een bron van licht en warmte.
Ze is een diep religieus persoon en veel van wat ze doet komt voort uit haar overtuigingen. Ze beschouwt de aarde als een godin en de zon als een god. In veel culturen in Zuid-Azië wordt je geleerd om nooit je voeten op iets te zetten dat je aanbidt - dus haar ochtendritueel is bijvoorbeeld een daad van dank aan Moeder Aarde. Er zijn soortgelijke religieuze connotaties met haar andere daden, maar ontdaan van hun vroomheid, geloof ik dat elk van hen een eenvoudige daad van opmerkzaamheid is. Het zijn terugroepacties naar het huidige moment, een herinnering om de geest tot rust te brengen en de natuurlijke overgangen gedurende de hele dag te observeren dag: nacht naar ochtend, daglicht naar duisternis, of zelfs de overgang van voedsel voor je wordt voedsel voor je lichaam. Haar acties, gekoppeld aan deze natuurlijke overgangen in de dag, geven haar ook een moment om er dankbaar voor te zijn.
Toen ik haar voor het eerst vroeg waar ze deze gewoonten had geleerd, zei ze dat ze ze al zo lang ze zich kan herinneren, doet. Misschien heeft ze het opgepikt door haar ouderen te observeren, iets wat ik nu ook probeer te doen. De belangrijkste les die ik heb geleerd door het observeren van mijn grootmoeder, is dat we mindfulness en dankbaarheid in ons leven kunnen opnemen door ze simpelweg in onze reeds bestaande dagelijkse routines te verweven. Mindfulness kan niet worden afgedwongen; het komt door het naadloos een deel van je leven te maken. Het komt van consistentie, en als je geluk hebt zoals ik, komt het van het observeren van een geliefde die hun leven met intentie leidt.