Elk item op deze pagina is met de hand geplukt door een redacteur van House Beautiful. We kunnen commissie verdienen op sommige van de items die u koopt.
Open de camera-app op je telefoon en begin met het opnemen van een video. Plaats het scherm recht voor je ogen en probeer de livebeelden als zoeker te gebruiken. Lastig, toch? De vormen, kleuren en beweging in de video zijn schokkend. Wetenschappers zeggen dat deze oefening een goede benadering is van de rommelige visuele gegevens die onze ogen voortdurend bombarderen brein met. Dus hoe zien we precies zonder ons duizelig of misselijk te voelen?
In een nieuw papier vorige maand gepubliceerd in het tijdschrift wetenschappelijke vooruitgang, beschrijven onderzoekers van de Universiteit van Aberdeen en de Universiteit van Californië, Berkeley een "voorheen onbekende visuele illusie" die ons helpt om wat we in de loop van de tijd zien glad te strijken.
"In plaats van elke visuele momentopname te analyseren, nemen we op een bepaald moment een gemiddelde waar van wat we in de afgelopen 15 seconden hebben gezien", noteren de auteurs in een stuk gepubliceerd in
Het gesprek, een website waar wetenschappers routinematig hun nieuwste werk beschrijven. "Dus, door objecten samen te trekken om meer op elkaar te lijken, bedriegen onze hersenen ons om een stabiele omgeving waar te nemen. Leven 'in het verleden' kan verklaren waarom we subtiele veranderingen die zich in de loop van de tijd voordoen niet opmerken."Deze "illusie van visuele stabiliteit" is een idee dat misschien wat uitleg vereist voordat het intuïtief zinvol wordt. Overweeg het vermogen van onze ogen om zich te concentreren op items die zich op enige afstand bevinden, terwijl ze stabiel blijven in hun vermogen om objecten op hun pad te 'vergrendelen'. Denk nu eens na over wat er met uw oogbollen zelf gebeurt, terwijl ze gefocust zijn; ze moeten overal bewegen om dat soepele gevoel te behouden terwijl ze zich concentreren op objecten in de verte - zoals een gyroscoop die altijd rechtop blijft staan.
Zoals de onderzoekers het in hun paper zetten:
Retinale beelden fluctueren continu vanwege de vele bronnen van interne en externe ruis, variërend van retinale beeldbeweging, occlusies en discontinuïteiten, lichtveranderingen en perspectiefveranderingen, naast vele andere bronnen van lawaai. De objecten lijken echter niet van moment tot moment te trillen, fluctueren of van identiteit te veranderen.
Er zijn verschillende theorieën om uit te leggen hoe onze ogen en hersenen samenwerken om wat we om ons heen zien glad te strijken. Die omvatten: "verander blindheid" (wanneer een stimulus verandert, maar we merken het niet) en "Onopzettelijke blindheid" (ons onvermogen om een zichtbaar object op te merken omdat onze aandacht ergens anders op is gericht), factoren die ons relatieve gebrek aan kriebels zouden verklaren ondanks de caleidoscoopachtige puinhoop van onze waarneming. Die theorieën hebben echte technologieën geïnspireerd, zoals software voor het gladstrijken van smartphonevideo's. Maar in deze studie probeerden de onderzoekers een andere theorie die bekend staat als 'seriële afhankelijkheid' beter te begrijpen.
"Seriële afhankelijkheid zorgt ervoor dat objecten op elk moment verkeerd worden opgevat als meer vergelijkbaar met die in het recente verleden", leggen de onderzoekers uit. Dat betekent dat onze hersenen het livebeeld van onze ogen vergelijken met beelden uit het zeer recente verleden, waarbij ze ten onrechte tot de conclusie komen dat de twee hetzelfde zijn. Dit zorgt voor een gladmakend effect door het totale aantal "frames" dat in het spel is te verminderen als we naar objecten kijken en waarnemen.
Deze inhoud is geïmporteerd van YouTube. Mogelijk kunt u dezelfde inhoud in een ander formaat vinden, of u kunt meer informatie vinden op hun website.
Om deze theorie te testen, bouwden de onderzoekers een experiment (hierboven) waarbij mensen een geleidelijk veranderend beeld zagen dat ofwel een gezicht laat zien dat verandert van jong naar oud of oud naar jong. Als onze hersenen vastzitten in het zeer recente verleden, registreren ze een vertraging tussen de leeftijd waarop we het gezicht op de veranderende foto zien en de werkelijke leeftijd van het gezicht op de foto.
Om de bijzonderheden van seriële afhankelijkheid verder te testen, plaatsten de onderzoekers groeiende tijdsintervallen in het midden van het bewegende beeld, beginnend bij één seconde en gaand tot 15 seconden, terwijl nog steeds dezelfde illusoire foutieve inschatting van de foto's wordt geregistreerd leeftijd. Dit betekent dat onze hersenen in staat zijn om beelden die maar 15 seconden oud zijn, glad te strijken... of mogelijk nog ouder.
Dus de volgende keer dat u een trillende telefoonvideo maakt, bedenk dan dat uw hersenen extra hard werken om uw gezichtsveld gedurende 15 of meer seconden te stabiliseren, zodat uw beeld vloeiend en ononderbroken blijft.
Van:Populaire mechanica
Deze inhoud is gemaakt en onderhouden door een derde partij en geïmporteerd op deze pagina om gebruikers te helpen hun e-mailadressen te verstrekken. Mogelijk vindt u meer informatie over deze en soortgelijke inhoud op piano.io.