Een klein schilderij van de kleurrijke houten huizen in Bergen, Noorwegen, ligt al jaren op mijn nachtkastje. Het is zo'n inherent onderdeel van de kamer geworden, ik moet er tientallen keren per dag langs zijn gegaan zonder het zelfs maar in mijn gedachten te registreren.
Maar afgelopen april - een paar weken in thuisbestellingen vanwege COVID-19 - zat ik in bed en vroeg ik me af wanneer ik zou kunnen reizen en ik ving een glimp op van het schilderij. En het registreerde.
Ik pakte het op, stofte het af en werd onmiddellijk terug naar Noorwegen vervoerd. Ik was verliefd geworden op het land tijdens een aantal werkreizen en bracht uren door met het bezoeken van de studio's en galerijen in de verborgen passages achter de iconische Bryggen houten huizen. Ik kocht het lijnschilderij in zijn kleine houten frame na een goed gesprek met de kunstenaar, zodat ik me deze speciale plek en de connecties die ik voelde met de mensen en de omgeving altijd zou herinneren.
Deze herinnering was het begin van wat een bijna spirituele oefening voor mij werd tijdens de pandemie. Ik gebruikte de zeldzame tijd thuis om mijn huis te verkennen, dat vol was met reisherinneringen die in de loop van de tijd naar de achtergrond waren vervaagd omdat ik zo vaak weg was. Ik was gekrenkt dat ik deze voorwerpen die zo belangrijk voor me waren, stofvangers had laten worden. Ik heb toen gezworen deze objecten het respect te geven dat ze verdienden - en ik besefte dat ik dat met reizen zelf moest doen.
Terwijl ik mezelf in een handgeweven deken wikkelde die mijn man en ik uit Ierland mee naar huis hadden genomen, dacht ik aan de... man die ons naar de winkel begeleidde toen we hem om de weg vroegen en ons de hele weg vermaakte met verhalen Daar. Toen ik een miniatuurhuisje met staalhamer oppakte dat we uit Jamaica hadden meegebracht, hoorde ik de stem van de kunstenaar die het had gemaakt. Sterker nog, op zoveel van mijn souvenirs staan huizen, een motief dat me zowel verraste als deed reflecteer op mijn gewoonten, aangezien ik vóór 2020 routinematig misschien vier maanden van het jaar doorbracht op huis.
Wat betekende het dat ik de wereld rondreist en in tophotels verbleef, alleen om aangetrokken te worden door de afbeeldingen van huizen van lokale ambachtslieden? Geschilderd, keramiek, metaal, houten huizen. Terwijl ik bezig was de wereld als mijn thuis te beschouwen, spande het Universum dan samen om mij voor te bereiden op de tijd dat mijn huis letterlijk mijn wereld zou worden?
Hoewel ik het voorrecht om reisschrijver te zijn en reizen in het algemeen nooit als vanzelfsprekend aanneem, geef ik toe dat ik door te veel plaatsen ben gehaast, zodat ik ze gewoon van mijn bucketlist kon afstrepen. In een zoektocht om zoveel mogelijk te zien - er is zoveel te zien! - het is gemakkelijk om te verliezen wat volgens mij een van de grootste voordelen van reizen is: je ogen openen voor andere culturen en andere manieren van leven. En hoe dankbaar ik ook ben om enkele van 's werelds meest magnifieke bezienswaardigheden te hebben gezien, geen van hen overtrof de ervaring van het hebben van een intiem gesprek met iemand wiens leven zo verschillend is van het mijne, en het vinden van gemeenschappelijke grond.
Het afgelopen jaar heb ik veel tijd besteed aan de items die dienen als herinnering aan de plaatsen waar ik ben geweest en de mensen die ik gelukkig heb ontmoet. Ik heb door duizenden foto's gescrold, fysieke en digitale albums gemaakt en het beste met mijn reisgenoten gedeeld. Het herbeleven van die momenten inspireerde me om contact te zoeken met mensen die ik onderweg heb ontmoet - en vaker wel dan niet versterkten we onze band en kwamen we uit op zoveel meer dan alleen reizen. Ik heb ook veel nagedacht over wat reizen voor mij betekent en hoe het anders zal zijn als ik me comfortabel genoeg voel om weer naar buiten te gaan. Ik weet dat de hele ervaring zal zijn veranderd, maar de grootste verrassing is hoeveel ik ook heb.
Ik ben dankbaar voor de ervaringen die ik heb gehad en de betekenisvolle items die ze vertegenwoordigen. Ze hebben mijn leven en mijn huis rijker gemaakt, en de herinneringen die ze inspireren herinneren me aan de beste delen van reizen en waar ik naar uit moet kijken. Het zijn ook fysieke herinneringen aan de lessen die ik heb geleerd door te reizen - inclusief geduld, empathie, flexibiliteit en vertrouwen.
Als ik weer naar buiten ga, ben ik van plan langzamer te gaan. Ik zal de details in me opnemen en waarderen in plaats van ze in het landschap te laten opgaan, net zoals ik doe met mijn aandenkens. Ik wil een verantwoordelijke reiziger zijn, zorgvuldig kiezen waar ik heen wil zonder verstoring, en meer quality time doorbrengen op minder plaatsen.
Wat ik vooral heb geleerd, is dat er geen plek is zoals thuis - vooral als het vol zit met de memorabilia van een bereisd leven.