![Voor en na: een eenvoudige slaapkamer krijgt een huurdersvriendelijke, doe-het-zelf-behang-make-over](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
WHO: Tariq Dixon, oprichter van TRNK
Genomineerd door: Danielle Blundell, de huisdirecteur van Apartment Therapy
Waar je hem kunt volgen: Instagram
Waarom Dixon deel uitmaakt van de Klasse van 2021: “Tariq Dixon, eigenaar van TRNK NYC, is in mijn ogen een echte ontwerpveranderaar. TRNK is niet alleen een ander soort designmerk en bedrijf: een ontwerpstudio met gelijke delen, een online retailer en een curatorplatform voor opkomende kunstenaars - Tariq miste geen slag tijdens de pandemie en lanceerde een volledige collectie architecturaal meubilair, waaronder sculpturale travertijntafels, voor de herfst. Zijn silhouetten, materialen en aandacht voor inkoop en duurzaamheid hebben het collectief geduwd ontwerpgesprek vooruit in termen van zowel esthetiek als het op bestelling gemaakte model van fabricage. Ik kijk er altijd naar uit om te zien wat hij doet - en wie hij in de schijnwerpers zet - in zijn eigen collecties, winkel en kunsttentoonstellingen. "—Danielle Blundell, huisdirecteur van Apartment Therapy
Tariq Dixon-ontwerpen TRNK, zijn lijn met unieke woonaccessoires, met als doel een ruimte 'verzameld, niet gedecoreerd' te laten aanvoelen. Dit zie je terug in zijn overall benadering van ontwerp, die het bewerkingsproces benadrukt: het verwijderen van de onnodige elementen totdat de resterende stukken echt essentieel zijn de ruimte. "Er kan nog steeds ruimte zijn voor rijke textuurkwaliteiten of zelfs patronen en gedurfde kleuren", zegt hij, "maar het gaat echt om de controle proces om te beslissen wat nodig is en wat vreemd is, en begrip voor de rol en het doel van elk van die beslissingen Toneelstukken."
Dixon groeide op in de omgeving van Washington, DC en Baltimore en was nog geen ontwerper - althans niet bewust - maar was artistiek ingesteld en altijd beïnvloed door de natuur. Tegenwoordig klopt dat nog steeds, zoals blijkt uit het gebruik van natuurlijk licht in zijn stukken. "Uiteindelijk bestudeer ik licht in de ruimte, en hoe het reageert met de producten, en dat bepaalt waar veel van hen naartoe gaan", zegt hij. Hij gebruikt licht ook om rituelen in zijn eigen huis te creëren: de hele dag beweegt en werkt hij in verschillende delen van zijn Brooklynbrownstone terwijl de zon verschuift. "Voor mij is natuurlijk licht erg belangrijk, dus dat is een grote factor bij het bepalen van waar ik ga wonen", legt hij uit. "De voorkant [van mijn huis] is op het noorden gericht, en ik zal een groot deel van de ochtend aan de voorkant van het appartement doorbrengen en dan naar het andere kleine werkstation gaan dat ik achter in het appartement heb opgezet."
Naast dat hij meer tijd thuis doorbracht, werkte Dixon in 2020 aan projecten waarin kunst en design door een sociale lens werden onderzocht. Mien, uitgebracht ter ere van Pride in juni, was een verzameling zelfportretten van queer kunstenaars van kleur, allemaal verkocht ter ondersteuning van het Ali Forney Center voor dakloze LGBTQ-jongeren. Zijn andere grote tentoonstelling dit jaar, Bewezen, dat in oktober debuteerde, vierde Afrikaanse en inheemse bijdragen aan westerse kunst en design en onthulde de waarde van deze werken buiten de westerse blik. Hij hoopt dit werk voort te zetten in een tweede iteratie van het project, waarbij hij zich blijft richten op de verantwoordelijkheid van de ontwerpindustrie om verder te gaan dan alleen representatie. "Vertegenwoordiging is geweldig, het is essentieel, het is al lang geleden", zegt Dixon. "Maar tegelijkertijd moeten mensen [in de ontwerpindustrie] echt begrijpen waarom diversiteit aan ervaringen belangrijk is en hoe die ervaringen zijn. in staat om een ander perspectief en een ander begrip te bieden van hoe onze eindproducten worden gebruikt, geconsumeerd en gewaardeerd door anderen publiek. Het is niet genoeg om de gezichten vertegenwoordigd te hebben, maar je moet ook echt luisteren. "
Tariq Dixon: Dat is een beetje een gooi, want 2020 was het jaar waarin ik zojuist veel vakjes heb aangevinkt van de steeds groter wordende takenlijst met ideeën die in de loop der jaren zijn verzameld. Ik denk dat het tussen Provenanced en Mien is, wat we deden voor Pride.
Beiden gaven me de kans om te werken met kunstenaars en ontwerpers waar we eerder nog nooit mee hadden gewerkt, ook met creatievelingen wereldwijd. Beiden waren een onderzoek naar sociaal georiënteerde thema's. Buiten alleen de studie van design is materialiteit en vorm, maar echt de culturele implicaties van deze werken die we hebben geproduceerd. Als ik er een zou moeten kiezen, zou ik zeggen Provenanced, maar beide tentoonstellingen waren echt speciaal voor mij.
BIJ: Om je een van de vragen van Provenanced te stellen: hoe wil je een canon van Afrikaans en inheems geïnspireerd ontwerp tot stand brengen dat bestaat buiten een koloniale erfenis van extractie en toe-eigening?
TD: Ik denk dat de eerste stap zeker is om die bronnen van inspiratie en invloed te erkennen. Teruggaan en het werk doen om de geschiedenis te herhalen en die kunstenaars en ontwerpers opnieuw te oriënteren in de gesprekken. Ik denk dat ik in sommige gevallen zelfs een aantal van die werken zou willen hercontextualiseren, omdat ik denk dat veel van de context volledig ras is, dus we waarderen de visuele talen die zijn ontwikkeld en de vormen die zijn gemaakt, maar we begrijpen het oorspronkelijke doel en de bedoeling niet waarom beslissingen werden genomen gemaakt.
Tariq Dixon: Buiten design vond ik artistiek en creatief liefde en inspiratie in de natuur en architectuur. Ik zou veel tijd buiten het bestuderen van kleine details doorbrengen, en ik denk dat dat me nog steeds fascineert; alleen maar kijken naar de kleine, echte organische kwaliteit van bomen, van de kleuren en hoe ze door de seizoenen heen veranderen.
Ik ben opgegroeid in de omgeving van D.C.-Baltimore, dus ik vond het heerlijk om naar de National Mall te gaan en de neoklassieke architectuur te zien.
Mijn inspiratie nu? Die klinken nog steeds waar, maar ook moderne kunst en design uit de 20e eeuw. Ik voel me beslist aangetrokken tot meer minimalistische vormen, meer geometrische en ingetogen, reducerende vormen.
TD: Ingetogen, benaderbaar en actueel.
Omdat ik geen technische ontwerpachtergrond heb, werk ik nauw samen met onze fabrikanten om te verbeteren begrijp veel van de structurele overwegingen, en het wordt heel erg als een samenwerking en een dialoog. De feedback van de fabriek was dat we het op de een of andere manier structureel moesten versterken. Ik had zoiets van: "Kunnen we deze dunne metalen staven gebruiken om de vlakten te verbinden die elkaar niet kruisen?" Het veranderde uiteindelijk de beeldtaal op veel manieren volledig.
Een ander ding dat ik leuk vind aan de collectie is de duurzaamheid van het stuk. De materialen die we hebben gekozen, moeten goed weerstaan en verouderen. Ze zullen uiteindelijk hun tekenen van ouderdom vertonen, maar zonder de functie ervan te verminderen. Dat is wat ik leuk vind aan design: producten die meerdere generaties meegaan.
TD: Ik ontdekte pas echt het persoonlijke belang van thuis, niet lang voordat ik met het bedrijf begon. Dat was echt weer een van de drijfveren voor het starten van TRNK: rituelen kunnen ontwikkelen in de ruimte.
Persoonlijke ruimte denkt ook na over hoe deze ook voor het bedrijf zal worden gebruikt. Het is zeker een stuk moeilijker geweest tijdens de pandemie, dus die overweging is tegenwoordig een beetje anders. Ik denk meestal nogal na over hoe de ruimte zal worden gebruikt voor entertainment, gewoon vrienden op bezoek hebben, gewoon een paar tegelijk voor een diner of een drankje of zoiets. Bij het ontwerpen van de meubels denk ik er nogal aan om in die verschillende situaties te passen, dus dat vind ik leuk items hebben die twee doelen kunnen dienen, zoals krukken die kunnen worden gebruikt als zitplaats of als bijzettafel, afhankelijk van de situatie.
TD: Het lijkt erop dat iedereen in de branche bewuster is en probeert uit te vinden wat hun rol en bijdrage zal zijn. Maar ik denk dat alleen de tijd zal uitwijzen of het duurzaam is, want uiteindelijk is een van de grootste problemen de pijplijn van talent, en dat moet zo veel eerder beginnen. Vervolgens gaat het over bredere structurele problemen die veel verklaren waarom er in de branche geen diversiteit is.
Aan het eind van de dag is de kunst- en designschool duur, en het is een voorrecht, en je bent niet meteen na de universiteit verzekerd van een hoogbetaald salaris. Ik denk dat dit structurele uitdagingen zijn die de industrie alleen maar breder in vraag zal moeten stellen, en dat is zowel binnen de kunst- als de designwereld. Het is moeilijk te zeggen of een van de veranderingen blijvend zal zijn, omdat ik denk dat dat zo'n fundamenteel aspect ervan is. Maar ik hoop echt dat iedereen zich inzet om deze gesprekken tot een goed einde te brengen. Ik ben optimistisch, maar ik ben er zeker van dat we dit pad eerder zijn ingeslagen op verschillende punten in de Amerikaanse geschiedenis.
TD: We hebben digitaal op een heel andere manier omarmd. [De pandemie] dwong ons daartoe omdat we niets konden doen in een offline omgeving. Onze eerste digitale tentoonstelling werd gelanceerd in mei en dat was ingegeven door het feit dat we wisten dat design zou worden geannuleerd. We hadden dit hele offsite-gebeuren gepland, en het was gewoon niet mogelijk. Ik heb het net gebruikt als een kans om iets nieuws te omarmen, dus we zijn meteen overgestapt op een CGI-formaat, maar dat heeft echt veel deuren voor ons geopend. Het verbreedde onze manier van denken over het presenteren en presenteren van werk.
TD: Op dit moment is er in veel van [onze beelden] geen menselijk leven - het zijn allemaal stillevens - maar ik wil dat veranderen. Ik wil meer betrokken zijn bij onze community, maar ze ook meer vertegenwoordigen binnen het merk. Dat is absoluut een prioriteit, en wat betreft de manier waarop we zelfs design sourcen, zal dat gemeenschapsaspect er ook deel van uitmaken.
Ik heb tot nu toe met een intern team ontworpen, maar volgend jaar gaan we samenwerken met andere opkomende ontwerpers. Dat vergroot ook echt de breedte van stemmen binnen het product, dus er zal een veel breder scala aan ontwerpprocessen en filosofieën in de collectie vertegenwoordigd zijn.
Danielle Deavens
Bijdrager
Danielle is een ondernemer, schrijver en voormalig tijdschriftredacteur die in St. Louis, MO woont. Als ze niet aan het typen is op haar laptop, kookt ze waarschijnlijk, plaatst ze een foto van haar eten op Instagram of kijkt ze regelmatig naar haar favoriete programma's en films. Ze is ook de mede-oprichter van Bold Xchange, een online winkel voor zwarte merken.