![Nancy Epstein over het ontwerpen van een glamoureuze, op art-deco geïnspireerde badkamer](/f/cab0511e921f7b6d7fe3f1ebfc96d402.jpg?resize=480:*?width=100&height=100)
Deze week gebeurde er iets geweldigs, iets wat ik al heel lang wilde: ik was jarig. Nee, dat was niet het geweldige deel. Het verbazingwekkende is wat mij overkwam omdat van mijn verjaardag. Ter ere van dat feit - en niet, zoals ik zou willen geloven, omdat mijn bekledingsvaardigheden het hadden gerechtvaardigd - liet Matthew me de demonstratietafel zien! Oh, de opluchting die ik voelde dat mijn poef deze week tenminste ongeschonden zou doorkomen (net als mijn trots). Het enige probleem, hoewel? Het is waar wat ze zeggen: je leert mijn doen.
Het potentiële nadeel van aan de demonstratietafel te zitten werd duidelijk toen ik ging zitten om dit bericht te schrijven en me realiseerde dat ik moeite had om me te herinneren wat elk van de stappen waren! Geen verwarrende instructies, geen pijnlijke armen en blaren (voor het grootste deel) om me te herinneren aan een bijzonder pijnlijke stap. Alleen mijn 80+ foto's en mijn geheugen om op te vertrouwen. (Is dat een beetje spijt in mijn stem, vraag je? Nee, nee, dat zou niet kunnen. Ik heb de tafel! Ik heb wat ik wilde... toch?)
De vosrand vastlijmen en de hoeken bedekken.
En zo beginnen we: het eerste wat Matthew met mijn poef deed, was 3M-lijm spuiten langs alle vier de kanten van de vosrand en stevig aandrukken nadat de lijm plakkerig werd. Toen nam hij vier jute vierkanten en niette ze over de hoeken. Terwijl de rest van de klas aan deze stap werkte, stuurde Matthew me naar Antonio, die alle stof aan het knippen was. Normaal gesproken, zei Matthew, hadden de studenten hun eigen stof gesneden, maar de hele klas liep zo achter dat Antonio de stof voor ons afsneed terwijl we verstrikt raakten. Ik werd niet gevraagd om stof te knippen, leg het gewoon op de tafel voor Antonio. (Godzijdank, want het is één ding als ik mijn eigen stof in de war breng, maar iets heel anders als ik de stof van iemand ELSE in de war breng! Misschien wist Matthew dit intrinsiek en daarom vroeg ik niet om mijn hulp op dit gebied.) Meer over mijn stof in een moment, want dat is een beetje een verhaal op zich...
De volgende stap was het lijmen van een groot vierkant stuk LX Blue Foam. Matthew liep naar alle tafels en trok een lijn langs de bovenste helft van het blauwe schuim om ons te laten weten waar we de lijm moesten spuiten. Nadat de lijm plakkerig was, drukte hij met één hand het blauwe schuim naar beneden, terwijl hij de zijkanten met de andere hand naar binnen duwde genoeg om het blauwe schuim precies over de zwarte lijn te laten vouwen die hij had getekend met een marker rond de rand van de kader.
Dit werd moeilijker dan het leek. Nadat Matthew klaar was met het demonstreren van deze stap op mijn poef, vertelde hij me om met mijn buurman aan haar poef te werken, zodat ik een idee kon krijgen van wat te doen. Nogmaals, dit was een stap om alle spieren eruit te trekken (net als het vastbinden van de spoel).
De LX Blue Foam in de zijkanten vullen.
De laatste stap voordat de stof was nieten op de dacron. Een groot stuk vierkante dacron werd over het nu gevulde en afgeronde schuim geplaatst om te worden geniet. Matthew zei dat je ervoor moest zorgen om te trekken, glad te maken en spanning te creëren voordat hij niette. Ik deed 3 van mijn vier kanten in deze stap, en helaas trok ik te hard aan de dacron in mijn poging om spanning te creëren, zozeer dat het een beetje begon te rafelen. Matthew zei erover te denken als een panty... trek stevig, maar voorzichtig zodat je ze niet scheurt. Zorg er voor. (De vraag is, wat zou hij hebben gezegd als ik hem had verteld dat ik soms mijn panty's in de was wasmachine?! Mijn persoonlijke behandeling van panty's / panty's is duidelijk niet wat Matthew in gedachten had toen hij hen als voorbeeld voorstelde.)
Nu zijn we klaar voor de stof.
Dus wat betreft stof: ik ben afgelopen weekend gaan winkelen voor stof met een vrij vaag idee van wat ik wilde. Ik wist dat ik een patroon wilde en iets dat bij mijn past Hable bouwstoel in de woonkamer. Ik heb uiteindelijk 3 meter gekocht Alexander Henry Canyon Path-stof in roze van Purl Soho. Het was kleurrijk en leuk, en ik vond het contrast met de stoel leuk. Ik herinner me dat Matthew geen strepen of patronen zei die je zou matchen, maar ik dacht van wel oké, want het patroon was toch behoorlijk willekeurig en ik dacht niet dat ik me zorgen hoefde te maken up.
Alles was goed tot ongeveer een uur voordat ik naar de klas moest vertrekken toen de stof opeens helemaal verkeerd was. Het was te druk! Te kunstzinnig en ambachtelijk! Te patchwork-achtig! Ack! Wat had ik gedaan Ik had gewoon iets eenvoudigs moeten gebruiken, iets basaals. (Mijn buurman had een prachtig grijs gevoel dat er zo gezellig uitzag.) Maar op dit moment was het te laat. Deze poef stond op het punt zijn veelkleurig aan te doen, of we het nu leuk vonden of niet.
Dus nadat Matthew had laten zien hoe spanning te trekken en de stof aan twee kanten van mijn poef naar beneden te nieten, begon ik de andere twee kanten te doen. En als ik dit nu nog niet wist, werd het snel bevestigd: ik heb problemen met nieten in een rechte lijn. Dat detail speelt een tweede viool na concentreren, spanning op de stof houden en mijn vinger niet nieten. Ik moest een paar nietjes eruit halen toen ik besefte dat ik in de dacron had geniet. Oeps.
Dus mijn conclusies aan het einde hiervan, mijn derde meubelklasse, zijn:
Wil je de lessen van Matthew zelf uitproberen? Krijg meer informatie hier. Je kunt ook uitchecken Matthew Haly's Book of Upholstery gepubliceerd in 2009 op de Potter Craft opdruk van Random House. Het onderzoekt technieken, tips en trucs voor het thuis produceren van meubelprojecten.