![Beste geïsoleerde verduisteringsgordijnen](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
We selecteren deze producten onafhankelijk van elkaar - als u via een van onze links koopt, kunnen we een commissie verdienen.
Het besef dat ik veel te veel kleding had, trof me zoals het ons meestal raakt: als we er zijn te laat komen voor een afspraak en we kunnen alleen maar in ons ondergoed voor onze kast staan en verblinding. De hele situatie had geen zin voor mij. Ik had meer truien dan een Gap-tussenseizoen, te veel rokken om te tellen, en er zaten zoveel shirts op de planken dat er een letterlijk uit viel en op een hoop voor mijn tenen plofte. En toch deed niets daarbinnen het voor mij. Niets. Terwijl ik probeerde de rotzooi af te tasten voor iets waardoor ik me die middag enigszins schattig zou voelen, een vraag sloeg me die alles veranderde: Waarom bezit ik al deze dingen als ik nooit lijken te willen dragen iets ervan?
En dat, mijn vrienden, was toen de vuilniszakken uitkwamen. In de loop van de volgende maanden raakte ik af - en pak ik de geurende zouten voor deze - 80 procent
van mijn kledingkast, en ik heb nooit achterom gekeken. Dus als je van plan was je kast op te ruimen en je stijl te stroomlijnen, maar geen idee hebt hoe om jezelf te overtuigen om uit elkaar te gaan met je outfits, pak een kopje koffie en laat me je mijn vertellen verhaal. Je gooit die gescheurde ruchesrok uit 2003 snel weg.Voor de zuivering was ik je typische hoarder: het kostte me jaren om afscheid te nemen van zelfs de meest ratelende sweaters. Noem het een liefde voor mode of gewoon een algemene ongerustheid met het uitgeven van geld om het kwijt te raken, dat had ik veel kledingstukken dat ik op een nacht wakker werd van het luide geluid van mijn kaststang die viel omdat het zo was zo zwaar belast met kleding.
Je zou denken dat dat mijn moment tot Jezus zou zijn geweest, maar dat was het helaas niet. Wat me uiteindelijk ertoe bracht een vuilniszak in mijn kamer te brengen, was het besef dat ik niet echt van de meeste opties in mijn garderobe genoot. Het ging terug naar het schuldgevoel: ik droeg stukken waar ik lauw van was, alleen omdat ik wist dat ik ze in maanden niet had gedragen, en de kosten per slijtage gaf me stress. Ik zou stukken overslaan waardoor ik me geweldig voelde voor outfits waardoor ik me een aardappel voelde, allemaal vanwege zelfopgelegde budgetschuld.
En voor mij was dat logisch. Waarom zou ik klonterige truien en jurken houden die niet meer bij mijn stijl passen als ik ze niet echt leuk vond? Als ik degene was die die regel handhaafde, dacht ik dat ik het net zo gemakkelijk kon veranderen.
Voordat je denkt dat ik een wonderbaarlijke wilskracht heb en er is geen manier om hetzelfde te doen, moet ik toegeven dat dit niet in een handomdraai gebeurde. Het duurde drie experimenten (en vele, vele maanden) om eindelijk toe te geven en toe te geven dat de verandering moest plaatsvinden:
Eerst moest ik mezelf bewijzen dat ik in het begin niet ongeveer 50 procent van mijn kleding droeg. Niet zo diep van binnen wist ik dit al, maar het is gemakkelijk om tegen jezelf te liegen. Het was allemaal gewoon weggestopt in een kastruimte, waar het beschikbaar zou zijn als ik het toevallig tweejaarlijks zou willen dragen. Omdat ik dat niet wilde toegeven, draaide ik al mijn hangers om zodat ze op mijn rekken stonden en daagde ik mezelf uit om elk stuk minstens die maand te dragen. Als ik het droeg, zou de hanger in de tegenovergestelde richting worden gedraaid en tegen het einde van de maand kon ik visueel zien hoeveel artikelen ik droeg.
De resultaten waren verbluffend. In de periode van vier weken droeg ik ongeveer een achtste van mijn kast - ik bleef zoeken naar mijn favoriete dingen of outfits waarvan ik wist dat ze er samen goed uitzagen. Om die verdomde statistiek te veranderen, gaf ik mezelf nog twee maanden om buiten mijn comfortzone te breken en nieuwe outfits te maken met verwaarloosde stukken. Maar dat bewees nog iets anders voor mij: ik had zoveel kleding dat ik onmogelijk alles op tijd zou kunnen dragen - twee maanden later en zelfs niet halverwege mijn kast. Wat betekende dat als ik deze uitdaging aanhield, het me een half jaar zou kosten om terug te gaan naar mijn favoriete stukken, dus het grootste deel van mijn dagen droeg ik dingen Ik vond het niet eens heel leuk.
Terwijl ik me een weg baant naar een doorbraak, was ik nog steeds zenuwachtig om te snoeien. Wat als ik gewoon een gek moment had en binnen een week serieuze zuiveringen zou hebben? Dus moest ik mezelf bewijzen dat ik de stukken absoluut niet zou missen, ongeacht hoeveel ik ervan overtuigd was dat ik dat zou doen. En de enige manier om dat te doen, was door deze stukken voor onbepaalde tijd te dragen.
Ik haalde al die jurken uit die te klein waren, de items die ik wilde doneren de laatste keer dat ik mijn kast opruimde maar de stukken weggooide die niet langer mijn stijl waren, maar nog steeds werden bewaard, en de rokken en shirts die me geen zelfverzekerd gevoel gaven maar toch op de een of andere manier een plek op mijn hangers. En ik besloot dat dat het enige was dat ik een maand kon dragen.
Jongens, ik heb iets meer dan een week geduurd. Van al het gedoe dat ik in de bus heb gedaan, de frons telkens als ik mijn spiegelbeeld in een raam ving, en de algemeen gebrek aan vreugde en pit die ik heb meegemaakt, het kwam uiteindelijk tot zinken dat deze stukken gewoon niet waard waren om te houden in de omgeving van.
Tot slot gaf ik mezelf toestemming om de deal te sluiten enkel en alleen draag mijn meest favoriete, mooie stukken voor twee weken. Ik haalde de zomerjurken uit die ik alleen voor speciale gelegenheden droeg en trok ze aan om op woensdag te werken. Ik trok de mooie truien uit waarvan ik bang was dat ik ze zou ruïneren in de was, en mocht alleen een broek dragen die mijn kont er geweldig uitzag. Ik droeg dramatische rokken voor Taco Tuesday en had meer dan genoeg kansen om jumpsuits te dragen die me het gevoel gaven dat ik de meest flirterige, op bomshell lijkende versie van mezelf was. Ik liet mezelf kleuren en prints en funky schoenen dragen waardoor ik me een streetstyle-ster voelde, en kleedde me elke dag aan alsof er iets leuks te doen was.
En dat is wanneer het Tenslotte (voor deze keer echt) naar huis: ik zou dit elke dag kunnen hebben. Als ik alle pluis kwijt zou raken, het dode gewicht, het constant genegeerde en overgeslagen, zou ik mezelf de toestemming geven om outfits te dragen die me daadwerkelijk zing gaven; waardoor ik me echt mooi voelde en mijn stijl en het verkleden weer leuk vond.
Ik had een missie; een plan; mijn oog was op de prijs gericht. Maar toch, ik voelde me nog steeds nerveus. Ik heb mijn doorbraak gehad, maar kleren van hangers scheuren was een hele andere beproeving. Dus gaf ik mezelf een cent: ik zou nog steeds alle kleren schenken die ik van plan was, maar niet meteen.
In plaats daarvan heb ik ze allemaal in kartonnen dozen verpakt en ze ongeveer drie maanden in mijn kast en kelder opgeborgen. Op die manier, als ik door een stuk opnieuw werd geïnspireerd of een paar weken later wilde dragen, kon ik het eruit halen en weer in mijn kast laten. Maar als ik dat niet zou doen, zou ik weten dat ik geen fout heb gemaakt en dat ze veilig mijn garderobe konden verlaten zonder spijt.
En weet je wat er is gebeurd? Ik heb niets gemist. Ik dacht niet aan die pilling sweater; Ik heb nooit gedacht aan die ene jurk die daar niet meer hing; Ik vroeg me niet af of die opgeborgen top er goed uit zou zien met die jeans - in plaats daarvan was het alsof ze ophielden te bestaan. En ik was tevreden om verder te gaan.
Waarom? Omdat ik eindelijk een kast had die - hoewel ja, schaars was - me elke ochtend vanuit mijn bed naar de deuren wilde laten radwielrennen. Het had alleen schoonheid van binnen.