![Comfort en eenvoud in een kamer voor vier broers](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
Toen ik in 2001 met appartementtherapie begon, was dat gedeeltelijk omdat ik werd geïnspireerd door het leven in Lower Manhattan tijdens en na 9/11, en kijken naar iets dat ik nog nooit in mijn hele leven als New Yorker heb gezien: vreemden die elkaar vreedzaam helpen en werken samen. Het bracht het besef teweeg, dat zoveel we allemaal hulp zoeken of willen in ons dagelijks leven, de antwoorden en oplossingen overal om ons heen zijn. Het grootste probleem is contact maken met onze buren ...
Sara hoorde dit programma vorige week op NPR en belde me meteen. Het was gewoon het soort dingen, zei ze, die ik graag zou willen.
Genaamd "Hallo buurman", vertelt het een project van fotojournalist Julie Keefe in Portland, Oregon, 'nadat ze had opgemerkt hoe gentrificatie veel kinderen uit haar eigen buurt achterliet vervreemd:”
Terwijl hun jonge vrienden weggingen, kwamen er vreemden in. Ze waren vaak jong, vaak op hun hoede en meestal blank.
"Dus ik dacht, als de kinderen op de een of andere manier hun nieuwe buren konden benaderen," zei Keefe, "en liet de buren weten dat ze echt in hen geïnteresseerd waren, de kinderen en de buren konden er een ontmoeten een andere. Het draait allemaal om het opbouwen van een gemeenschap. "
Haar vaardigheden als fotograaf gebruiken en lokale kinderen leren om hun eigen portretten te maken en buren uit te nodigen scholen voor eenvoudige interviews, Keefe lanceerde een programma in zes Portland-buurten en zes centrale steden in Oregon, meer dan één jaar. De resultaten waren inspirerend en tot de kern van hoe gemeenschap wordt gevormd, onderhouden en vaak verloren.