![Adopteer gepensioneerde politiehonden](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
The Shape of Water - de nieuwste film van Guillermo del Toro en genomineerd voor zeven Golden Globes - is een modern sprookje in het water, het verhaal van een stomme vrouw die valt voor een visman. Tegen de achtergrond van de Koude Oorlog bieden de interieurs een kijkje in het verleden, de visie van het verleden op het verleden toekomst, en inzicht in de gedenkwaardige karakters, die dagelijks worstelen met het onrecht in het zijn van elke vorm van Andere. Elisa kan niet praten en haar vrienden zijn niet toegestaan, maar liefde en uitdagendheid druppelen en vloeien tussen de kieren en kanalen: de plaatsen waar deze monsters en mannen wonen spreken van rustig, romantisch revolutie.
Onze hoofdrolspeler en haar naaste metgezel wonen boven een bioscoop. De bioscoop is al een tempel voor escapisme en lijkt op een kerk - een plek die transformatie en mogelijkheden kan betekenen, of repressie en angst. Hun knusse domicilieën liggen tegen elkaar in een eigenzinnige hoek: Elisa's vrije bestaan contrasteert met Giles 'passie voor kamp en flits; haar meubels en decoraties zijn minimaal, terwijl hij zijn ruimte vult met modebladen, kunstboeken en katten. Hoewel ze alleen wonen, worden ze vaak in dezelfde woning gezien, die samenkomen tussen muren van groen en blauw (Elisa) en mosterdgeel (Giles).
De hoogbeveiligde faciliteit waar Elisa en Zelda werken, vertegenwoordigt een visie van 1960 op vooruitgang: grote machines, grotere computers en veel grijs. Witte mannen in witte jassen lopen rond in de naam van Amerika, wat voor hen betonnen muren en harde beslissingen betekent. Het voelt koud en ondoordringbaar aan. En toch, binnen deze capsule van overeenstemming zijn er cyaan tegels, smaragdgroene handzeep en blauwgroen gangen, die leiden naar het kloppende blauwgroene hart van het verhaal.
In het meest geclassificeerde gebied maakt steriliteit plaats voor vocht en humeurig groen. Zware kettingen binden en ijzeren pijpen trechter maar uiteindelijk kan het wezen niet worden beperkt: stijgend uit met goud gevlekte algen stuurt hij golven over het water en maakt rimpelingen die de zijne verstoren omgeving. Blauw en groen en waterthema's volstaan alles in deze kamer, terugkerend naar Elisa; van haar oceaan behang aan haar turkoois uniform aan haar busrit. Of misschien is het andersom. Hoe dan ook, wat er daarna gebeurt, lijkt alleen maar natuurlijk, en mooi, en magisch en toch echt.