![De nieuwe tool voor kamerdecoraties van Amazon maakt gebruik van augmented reality om klanten hun huizen te laten ontwerpen](/uploads/acceptor/source/70/no-picture2.png)
We selecteren deze producten onafhankelijk van elkaar - als u via een van onze links koopt, kunnen we een commissie verdienen.
Van de BBC en CNN en nu de New York Times, het woord is gekomen: brutalisme, misschien wel de meest schande van alle bouwstijlen, is terug. Dit is wat je moet weten over de beweging die gepaard gaat met kolossale betonmassa's en Sovjet appartementsgebouwen, geliefd bij critici en de architectonische elite, maar veracht door vrijwel iedereen anders.
Ik werd me voor het eerst bewust van het brutalisme zoals veel architectuurstudenten dat doen: door de structuren op hun eigen universiteitscampus. Omringd door de betonnen cantilevers van Texas A & M's Langford Architecture gebouw, Voelde ik me meteen getroost en geïntimideerd, een krachtige mix van de gevoelens die dit soort architectuur al tientallen jaren in waarnemers heeft voortgebracht. Het waren gelijke delen ruw uitgehouwen realisme en architectonische krachtbeweging, een gebouw dat me naar binnen trok, maar me ook klein liet voelen.
De beweging dankt zijn naam aan de Britse architectuurcriticus Reyner Banham, beschreven door de BBC als 'vastberaden hip en massaal bebaard' - een Brooklyn-hipster zonder land. Hoewel iedereen die het woord 'brutalisme' hoort, natuurlijk denkt aan een architectuur die is ontworpen om de toeschouwer te onderwerpen aan onderwerping, werd Banham eigenlijk geïnspireerd door de schoonheid van beton brut—Frans voor ruw beton. (Le Corbusier bijvoorbeeld deed al heel mooie dingen met beton, zoals zijn kapel in Ronchamps, beschouwd als een modernistisch gebouw, maar zeer in overeenstemming met de opeenvolgende brutalistische esthetiek.)
Brutalisme was bedoeld als een moedig, innovatief vertrek van de burgerlijke elementen van het modernisme (zelf opgevat als een gedurfde, innovatieve afwijking van de burgerlijke stijlen van architectuur die verdwenen waren voordat). Net als het modernisme werd het een beetje gedreven door idealisme en een beetje door technologie: de beweging, verdedigd door Britse architecten zoals Alison en Peter Smithson, bedoeld om naoorlogs optimisme uit te drukken, maar ook om de ruwe schoonheid en vooral de structurele mogelijkheden van beton te vieren, die net aan het worden waren duidelijk.
In tegenstelling tot het modernisme had het brutalisme ook een rauwe, ongebreidelde kwaliteit. Verdwenen was het hyperfunctionaliteit van voorouders als Mies en Corbu, vervangen door een expressionisme dat alleen bedoeld leek te zijn om uit te drukken, niet om te behagen. Het was verdomd modernisme.
In 1963 werd Paul Rudolph, toen de decaan van de Yale School of Architecture, gevraagd om een nieuw kunst- en architectuurgebouw voor de campus te maken. Het resultaat, een van de weinige bouwwerken die hij ooit heeft gebouwd, was een verbluffend kasteel van beton en glas, met 37 verschillende terrasniveaus verspreid over zeven verschillende verhalen. Ada Louise Huxtable, de beroemde New York Times architectencriticus noemden het 'een spectaculaire krachttoer'. De studenten haatten het. Zoveel zelfs dat (volgens het gerucht), in 1969 een van hen probeerde het af te branden.
Zelfs later, toen de houding tegenover het brutalisme een beetje was afgezwakt, zei deze lange columnist Alexandra Lange beschreef het gebouw op een manier die aan Hogwarts en ook aan het Stockholm-syndroom herinnerde. Lange, die daar studeerde terwijl een student aan Yale, beschreef het gebouw als "vreemd en eigenzinnig en moeilijk." "Ik leerde de charmes kennen," zei ze. 'De geheime deur onderaan de trap aan de voorzijde, die je een reis op de langzame trap bespaarde; de architectonische schatten ingebed in de muren van de traphal; de torentjes bovenaan; het uitzicht op de binnenplaats vanaf de lange studeertafels in de bibliotheek. ”Trage trap? Oké, dus misschien meer op Candyland dan op Hogwarts.
De Tricorn winkelcentrum, in Portsmouth, Engeland, werd ontworpen door Rodney Gordon in de jaren '60 als onderdeel van een poging om een door de Blitz verwoest stadscentrum nieuw leven in te blazen. Ten tijde van de bouw prees architectuurcriticus Jonathan Meades de verbeelding van de architect als 'vruchtbaar, rijk, untrammeled. ”“ Er zijn net zoveel ideeën in één Gordon-gebouw als in de hele carrière van de meeste architecten, ”hij zei. Het gebouw aanschouwen was zich 'in aanwezigheid van genialiteit' voelen.
De gebruikers voelden zich echter anders. In 2001, BBC-luisteraars verkozen het worstelende centrum als het slechtste gebouw van Groot-Brittannië, en de Prins van Wales beschreef het als "een schimmelige klomp olifantenuitwerpselen." Het centrum werd in 2004 afgebroken.
En dat waren slechts de groten van het brutalisme. Het begon met deze grote projecten en sijpelde vervolgens helemaal door naar kleine stadsbibliotheken en postkantoren. De kans is groot dat je universiteitscampus (zoals die van mij) een van deze concrete kolossen had. Een verklaring voor de populariteit van het brutalisme is dat beton niet alleen in zwang was: het was goedkoop. Mensen dachten ook dat betonnen gebouwen weinig of geen onderhoud nodig hadden. Ze hadden daar ongelijk in, maar dat was pas veel later duidelijk.
Veel brutalistische architectuur werd door het publiek gehaat bijna zodra het debuteerde. De gebouwen die er zo sober en dramatisch uitzagen in schetsen en foto's, waren saai en ontmenselijkend in persoon. De nieuwe betonnen architectuur, bedoeld om naoorlogse mogelijkheden en de triomf van de Everyman te vertegenwoordigen, werd in plaats daarvan een symbool van middelmatigheid in de voorsteden. Toen de gewaagde nieuwe gebouwen uit elkaar begonnen te vallen, waren ze zo impopulair dat niemand de moeite nam om ze te onderhouden. Droevige watermerken verkleurden hun grote gevels. Vaak moesten ze gewoon langzaam afbrokkelen, omdat het enige dat duurder was dan ze goed te onderhouden, was ze neer te halen.
Maar de laatste tijd, zoals ik hierboven zei, heeft het brutalisme een beetje een renaissance gezien, tenminste als trendstukken op internet te geloven zijn. Tot nu toe is de comeback van het brutalisme meer een intellectuele dan een fysieke, zoals blijkt uit dingen als een handvol koffietafelboeken, een paar retrospectieven en een Tumblr-pagina. Maar het is nu cool, althans onder de architecturale cognoscenti, om Brutalistische gebouwen te zien als vergeten meesterwerken. (Natuurlijk, als mijn eigen ervaring - en de opmerkingen daarover stukken zoals deze en deze—Indien enige aanwijzing, veel mensen haten hen nog steeds een beetje.)
Dit kan eenvoudig te wijten zijn aan de levenscyclus van het ontwerp, die van nature rondcirkelt van nieuw en glanzend tot gedateerd tot retro cool. Maar ik denk dat het meer is dan dat: het internet heeft het verspreiden van afbeeldingen opmerkelijk eenvoudig gemaakt, en het valt niet te ontkennen dat deze betonnen gebouwen fotograferen verbazingwekkend goed en zien er net zo gedurfd en dramatisch uit in zwart-witfoto's als ze in het echt verbieden leven.
Dus blijft het brutalisme, zoals het lange tijd heeft gedaan, de weinigen verrukken en de velen irriteren. Aan welke kant val je?